Nasz profile

Karen płacze w autobusie

Aktualności

Karen płacze w autobusie

Karen płacze w autobusie

Po dziesięciu latach egzystencji w złotej klatce i całkowitego poddawania się życiu rodzinnemu i mężowi Karen zaczyna zdawać sobie sprawę, że życie przelewa się jej przez palce. Mając dość pustej wegetacji, decyduje się na ucieczkę i wyrusza w podróż, która może odmienić jej los. Za nędzne oszczędności wynajmuje pokój w centrum Bogoty i zaczyna szukać pracy. Sprawę komplikuje jej wiek i brak doświadczenia. Karen zupełnie nie jest przygotowana do samodzielnego życia, ale ta wyprawa – wszystko czego doświadcza, jakich ludzi spotyka – okazuje się sukcesem samym w sobie. Czeka ją jednak trudna decyzja, czy wrócić do stabilnego życia, czy cieszyć się dopiero co zdobytą wolnością, walcząc z przeciwnościami losu w pojedynkę.

Wolność osobista, niezależność i możliwość poszukiwania własnego miejsca w społeczeństwie to temat nie odnoszący się ani do płci, ani do narodowości. Z kolei bycie maczo to problem nie tylko Ameryki Łacińskiej, ale całego świata. Kobiety często wciąż są podporządkowane mężczyznom i dobrowolnie poddają się ich woli. Karen nie jest jedynie historią kolumbijskiej kobiety. To historia uniwersalna, bez usprawiedliwienia, która przedstawia kobietę w bardzo szczery sposób.

KOMENTARZ REŻYSERA

Pomysł na Karen zrodził się dzięki brakowi samochodu w moim życiu. To zmusiło mnie do niekończących się (…) wycieczek autobusami po mieście. Czytając z twarzy przechodniów, ich ubrań, gestów, ruchów i ekspresji próbowałem odgadnąć historie ich życia. (…) Pewnego dnia zwróciłem uwagę na twarz młodej kobiety, siedzącej naprzeciw przejścia. Ślepo patrzyła w przestrzeń. (…) Nie mogąc utrzymać emocji na wodzy, kobieta zaczęła subtelnie płakać, zwracając tym uwagę tłumu, jakby budząc w nim magiczny respekt. (…)

Kiedy siedziałem przed komputerem do głowy wpadało mi kilka pomysłów. Byłem pewien, że szloch naszej młodej kobiety spowodowało pełne sentymentów rozstanie. W tamtym momencie rozwijał mi się w głowie pomysł na historię pani domu, która decyduje się odejść od męża i rozpocząć nowe życie. Kiedy skończona była ostateczna wersja scenariusza, bałem się, że społeczeństwo nie będzie w stanie zrozumieć historii Karen. Społeczeństwo, które nie chce zauważyć, że ona ciągle jest, nawet żyjąc nieświadomie w schemacie zachowań gender. Czy kobiety mogłyby się identyfikować z Karen? Czy historia Karen jest staroświecka i wydaje się pozbierana z gruzów? Zaskakująco wiele kobiet, które poznały projekt jako pierwsze, odnajdowały w bohaterce siebie. O wiele więcej, niż się tego spodziewałem. I to pchnęło mnie do zrobienia tego filmu.

TYTUŁ ORYGINAŁU: Karen llora en un bus
CZAS: 98 minut
PREMIERA: 29 lipca 2011
REŻYSERIA: Gabriel Rojas Vera
SCENARIUSZ: Gabriel Rojas Vera
ZDJĘCIA: Manuel Castañeda
MONTAŻ: Carlos Fernando Cordero
GATUNEK: dramat

OBSADA
KAREN: Ángela Carrizosa
EDUARDO: Juan Manuel Díaz
PATRICIA: María Angélica Sánchez

Redakcja Pod Prąd

Magazyn "płyń POD PRĄD” jest ogólnopolskim bezpłatnym kwartalnikiem studenckim z corocznym numerem specjalnym - STARTER dla studentów pierwszego roku. Magazyn trafia w potrzeby studentów używając różnorodnych form, takich jak: reportaże z ważnych wydarzeń na uczelniach; wywiady ze studentami, psychologami, profesorami, ciekawymi ludźmi; prezentacje kół naukowych; porady dotyczące zachowania się w różnych sytuacjach w życiu studenckim. „płyń POD PRĄD” dotyka ważnych tematów w życiu społecznym studenta, takich jak nauka, wartości oraz relacje międzyludzkie. Chcesz do nas pisać? Napisz! redakcja(at)podprad.pl Chcesz by objąć patronatem wydarzenie studenckie? Napisz do Marty! Marta Chelińska mchelinska(at)hotmail.com Kontakt do naczelnej - Katarzyny Michałowskiej: naczelna(at).podprad.pl

Komentarze

Komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także Aktualności

Na górę