Nasz profile

Aktualności

Śmierć-show

Śmierć-show

Czas Big Brothera już dawno przeminął, dorastają dzieci, które nigdy nie widziały tego show w telewizji, a jednak motyw podglądania jest wciąż żywy i jak natrętna mucha ciągle wraca. Gdy dodamy do niego okrucieństwo dzisiejszych czasów wzorowane na grach komputerowych otrzymamy film Igrzyska Śmierci.
Co roku, podczas dożynek, z każdego z dwunastu dystryktów państwa Panem są wybierani jeden mężczyzna i jedna kobieta. Tych dwudziestu czterech trybutów, jak są nazywani, stoczą bitwę na śmierć i życie. Tylko jedna osoba może przeżyć i wygrać grę. Jest to cena, którą wszyscy płacą za wolność – tak przynajmniej twierdzą okrutni władcy kraju.

Otóż wiele lat wcześniej jeden z dystryktów się zbuntował, co wywołało zamieszki. Powstanie zostało krwawo stłumione, a dystrykt trzynasty zniszczony. Na pamiątkę tych wydarzeń dwudziestu trzech młodych ludzi musi ginąć co roku. Nadchodzi dzień losowania. W dystrykcie dwunastym została wylosowana Prim Everdeen, która miała trzynaście lat i po raz pierwszy wzięła w tym udział. By uratować siostrę od pewnej śmierci, starsza Katniss zgłasza się na ochotnika. Już w tym momencie zyskuje sympatię społeczeństwa. Razem z pozostałymi trafia do specjalnie przystosowanej krainy, nad którą pełną kontrolę mają władze państwa. Na każdym drzewie są umieszczone zupełnie niewidoczne kamery, dzięki czemu cały kraj może w ogólnodostępnej telewizji obserwować zmagania swoich przedstawicieli, co nierzadko oznacza okrutnie i podstępnie zadaną śmierć człowiekowi przez człowieka.

Film jest ekranizacją powieści z 2008 roku napisanej przez Suzanne Collins o tym samym tytule, reklamowanej, o dziwo, jako dzieło dla młodzieży. Temat filmu jest bardzo trudny i wymagający, chodzi przecież o zgodne z prawem zamordowanie ludzi na oczach innych. Śmierć staje się wielkim show i wydarzeniem roku. Przypomina to walki gladiatorów, ale w tym wypadku gladiatorem musi być każdy, kogo wylosują, nawet niedoświadczona dziewczynka. Pomysł może szokować i bulwersować.

Społeczeństwo Panem jest podzielone na biednych i bogatych. Bogaci z aplauzem oglądali igrzyska, natomiast biedni – ze strachem o swoich bliskich. Prezydent Snow, w jego roli wystąpił Donald Sutherland znany z takich produkcji jak: Wiek XXZłoto dla zuchwałychNie oglądaj się teraz, trzyma kraj żelazną ręką, jest władcą absolutnym, który stara się wyeliminować najsłabszych ze społeczeństwa. Dobra Katniss – zwinna, sprawna fizycznie, mądra i współczująca musiała jednak wywołać w ludziach bunt. Władze ostatecznie kapitulują – zagięła ich młoda dziewczyna z biednej dzielnicy.

Futurystyczna sceneria dobrze oddaje atmosferę filmu – bogaci i ekscentryczni ludzie mają dobrą zabawę podczas igrzysk. Ciekawą postacią jest Effie Trinket (kobieta w różowej sukni na zdjęciu wyżej) zagrana przez Elizabeth Banks. Elegancka przedstawicielka władz – marionetka, ich medialna twarz. Jest trochę głupiutka, wierzy w to, co sobą reprezentuje, ale nie budzi litości. Takich ludzi nam nie potrzeba. Nie wolno zapomnieć o wspaniałej grze głównej bohaterki – Jennifer Lawrence. Bardzo dobrze zagrała młodą buntowniczkę, szalenie inteligentną, która jest bohaterką narodu. Oczywiście należy również wspomnieć o tym, że w filmie wystąpił amerykański muzyk Lenny Kravitz jako stylista Katniss oraz jej przyjaciel, choć jego gra nie wbija się w pamięć.

Okrucieństwo ludzi, które ukazuje film, wywołało we mnie protest przeciwko takiej wizji społeczności: nigdy nie wolno doprowadzić do tego, by film stał się prawdą. Zabijanie ludzi nie jest nowością, ale nie powinno być na to zgody pozostałych.

TYTUŁ ORYGINAŁU: The Hunger Games
PREMIERA: 2012
REŻYSERIA: Gary Ross
SCENARIUSZ: Gary Ross, Billy Ray, Suzanne Collins
MUZYKA: T-Bone Burnett, James Newton Howard
ZDJĘCIA: Tom Stern
OBSADA: Jennifer Lawrence: Katniss Everdeen, Josh Hutcherson: Peeta Mellark, Liam Hemsworth: Gale Hawthorne, Woody Harrelson: Haymitch Abernathy, Elizabeth Banks: Effie Trinket, Lenny Kravitz: Cinna, Stanley Tucci: Caesar Flickerman, Donald Sutherland: prezydent Snow

Słów kilka o książce i jej autorce:

Znana już wcześniej popularna pisarka Suzanne Collins odniosła wielki sukces w 2008 roku, publikując powieść Igrzyska śmierci. Collins pisać zaczęła w 1991 roku jako scenarzystka telewizyjnych programów dla dzieci, m.in. w kanale Nickelodeon. Zanim stworzyła swój największy przebój, czyli Igrzyska śmierci, będące pierwszą częścią trylogii (kolejne części ukazały się w latach 2009 i 2010), pisała opowiadania i książki dla najmłodszych. Opublikowała pięcioczęściowy cykl baśniowy inspirowany Alicją w krainie czarówUnderland Chronicles (2003–2007), o podziemnym świecie i Gregorze, chłopcu, który odkrywa nieznane nikomu obszary. Seria ta oraz Igrzyska śmierci przez wiele tygodni utrzymywały się na liście bestsellerów The New York Times, zyskując doskonałe recenzje i entuzjazm coraz liczniejszych fanów.

Collins tłumaczyła, że jednym ze źródeł jej inspiracji była grecka mitologia, zwłaszcza mit o Tezeuszu i jego walce z Minotaurem. Drugie źródło natchnienia to współczesna telewizja, która krwawe konflikty wojenne przekształca w rodzaj umownego, acz gwałtownego i często szokującego widowiska.

Powieścią zachwycił się sam Stephen King, nazywając Katniss Annie Oakley z łukiem; z wielkim entuzjazmem o twórczości Collins wypowiadała się też autorka sagi Zmierzch Stephanie Meyer, która na swoim blogu napisała, że wprost nie mogła oderwać się od lektury. W recenzji w The Atlantic Monthly nazwano Katniss „najważniejszą kobiecą postacią w ostatnim okresie rozwoju popkultury”, a na łamach The New York Times określono ją jako bohaterkę o niezwykle – jak na literaturę popularną – złożonej osobowości. Rozgłos powieści rósł lawinowo – gdy rozpoczynano pracę nad filmem, na świecie sprzedano 8 milionów egzemplarzy, a w trakcie realizacji liczba ta wzrosła do 12 milionów. W końcu sprzedaż przekroczyła 26 milionów egzemplarzy. Na liście bestsellerów The New York Timesa książka spędziła aż 180 tygodni.

Suzanne Collins mieszka w Connecticut z rodziną i trzema dzikimi kotami. Polskim wydawcą Igrzysk śmierci jest oficyna Media Rodzina, której wielkie sukcesy przyniosły m.in. cykle o Harrym Potterze oraz Opowieści z Narnii. Trylogia Collins miała ambicje (według wielu spełnione) połączenia futurystycznego thrillera z opowieścią o dojrzewaniu oraz wątkami politycznymi. Stanowiła bowiem ostrzeżenie przed tyranią, wykorzystującą do swych celów krwawe telewizyjne widowisko.

(Źródło zdjęć i tekstu o autorce: materiały prasowe)

Redakcja Pod Prąd

Magazyn "płyń POD PRĄD” jest ogólnopolskim bezpłatnym kwartalnikiem studenckim z corocznym numerem specjalnym - STARTER dla studentów pierwszego roku. Magazyn trafia w potrzeby studentów używając różnorodnych form, takich jak: reportaże z ważnych wydarzeń na uczelniach; wywiady ze studentami, psychologami, profesorami, ciekawymi ludźmi; prezentacje kół naukowych; porady dotyczące zachowania się w różnych sytuacjach w życiu studenckim. „płyń POD PRĄD” dotyka ważnych tematów w życiu społecznym studenta, takich jak nauka, wartości oraz relacje międzyludzkie. Chcesz do nas pisać? Napisz! redakcja(at)podprad.pl Chcesz by objąć patronatem wydarzenie studenckie? Napisz do Marty! Marta Chelińska mchelinska(at)hotmail.com Kontakt do naczelnej - Katarzyny Michałowskiej: naczelna(at).podprad.pl

Komentarze

Komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także Aktualności

Na górę