Clive Staples Lewis – Dopóki mamy twarze
Till We Have Faces
Książka „Dopóki mamy twarze” C.S.Lewisa, autora słynnych Opowieści z Narnii jest rodzajem pamiętnika, księgi w której najstarsza córka Króla ze starożytnej krainy Glome, rozgoryczona swoim życiem składa skargę na Bogów… czy znajdzie ona swoje uzasadnienie?
Orual – bo tak brzmiało jej imię – dorastała w towarzystwie filozofii przekazywanej jej przez greckiego niewolnika- Lisa, ciągłych zachwytów nad urodą jej młodszej siostry- Psyche, oraz napadów szału ze strony jej ojca – Troma.
Clive Lewis, wykorzystuje doświadczenia Orual wzmocnione przez jej brak urody, a wręcz brzydotę do podjęcia tematów dotyczących wiary, religii, sensu życia i logiki. Całość tych problemów ukrył w umyśle kobiety, przyjmując wszystkie konsekwencje tego wyboru.
„Dopóki mamy twarze to historia miłości, opowieść o walce między rozumem, a pierwotnymi siłami, o prawdzie i fałszu, wierze i złudzeniu.” – tak książkę opisuje jej główny wydawca – Wydawnictwo Esprit.
Lewis napisał tę powieść w ostatnim etapie swojego życia, dlatego kierowana jest ona głównie do dojrzałego czytelnika. Przy czym głównym kryterium tej dojrzałości, nie jest wiek, a doświadczenie.
Jeżeli wciąż poszukujesz sensu życia, jeżeli masz wątpliwości w jakim świecie żyjesz, jakie wartości wyznajesz, jeżeli dręczy cię wewnętrzny niepokój..ta książka powinna przeprowadzić cię przez proces swoistego, osobistego katharsis.
Fragment książki:
„Kochać, a potem utracić to, co kochaliśmy – to wpisane jest w naszą naturę. Jeśli nie potrafimy znieść utraty, pochłania nas zło. To nie przydarzyło się Psyche. Jeśli rozpatrzymy to rozumowo, bez emocji, możemy spytać: czy jest jakieś dobro, które może być nam dane w życiu, a nie stało się jej udziałem? Niewinność, powściągliwość, rozważność, potulność, łaskawość, męstwo – i chociaż sława jest próżną gadaniną, to wszak biorąc ją pod uwagę, zyskała ona imię równe Ifigenii i Antygonie.”
