Nasz profile

Monika Wasowska, Grzegorz Wasowski – Starsi panowie dwaj. Kompendium niewiedzy

Książki

Monika Wasowska, Grzegorz Wasowski – Starsi panowie dwaj. Kompendium niewiedzy

Monika Wasowska, Grzegorz Wasowski – Starsi panowie dwaj. Kompendium niewiedzy

Wydawnictwo Znak 2014
Ocena 5/5

 

Kto z nas niczego nie słyszał o Starszych Panach? Niby każdy, a jednak… Starsi panowie dwaj. Kompedium niewiedzy pokazuje, że coraz rzadziej wiemy dokładnie, na czym polegał fenomen duetu Przybory i Wasowskiego. Kompedium prezentuje zbiór oryginalnych tekstów powstałych w latach 1948–1983. Całość zajęła bagatela 666 stron.

Tekstolog miałby problem z tym wydaniem. Jeśli by stosować kwalifikację na wydania typu A (krytyczne, z komentarzem naukowym), B (popularnonaukowe, kanoniczne) i C (popularne), raczej byłoby to wydanie z pogranicza B i C. Niewątpliwie cenne jest to, że po raz pierwszy wydano owe teksty, spisując słowa z oryginalnych nagrań lub rękopisów. Niemniej nie uwzględniono późniejszych zmianek dokonywanych na potrzeby konkretnego nagrania.

Każdy tekst jest odpowiednio opatrzony. Całość poprzedzona humorystycznymi wskazówkami dotyczącymi „lekturowania”. Również przyjemność w czytaniu ułatwia dołączona do książki zakładka, na której wypisano najważniejsze skróty. Nieco kłopotliwe jest odnalezienie się w układzie książki. Jest on chronologiczno-tematyczny. Kłopotu może nastręczyć poruszanie się między poszczególnymi tekstami, które według mnie nie są odpowiednio oddzielone od ciekawostek (www. warto wiedzieć więcej), i komentarza autorów zbioru. Cenne jest to jednak, że najważniejsze – a dziś może mało oczywiste – konteksty są wyjaśnione albo we wstępach do poszczególnych rozdziałów, albo przy konkretnych tekstach. Do takiego sposobu prowadzenia czytelnika należy się przyzwyczaić. Nie da się więc tylko wyrywkowo przeczytać danego rozdziału, a sam Kabaret Starszych Panów – według mnie – jest nieco po macoszemu potraktowany (choć i to rozumiem, bo gdyby był dokładnie opisany, to musiałyby powstać co najmniej dwa tomy książki).

Atutem książki są, co prawda na moje oko nieliczne, ilustracje duetu Przybory i Wasowskiego. Również sposób narracji, lekko swarliwy, uszczypliwy, ale i przyjemnie inteligentny, zachęca do dalszego wgryzania się w kolejne karty historii (patrz fragment).

Czytanie monografii tekstów może być nużące, więc nie jest to lektura typowo do poduszki. Wymaga intelektualnego wysiłku i lubienia tego rodzaju tekstów. Daje jednak dużo satysfakcji, a autorzy zadbali, aby lekturowanie się nie nużyło. Warto sięgnąć po tę książkę i posłuchać płyty, dołączonej do wydań rozszerzonych.

 

FRAGMENT:
„Aha. I jeszcze jedno. Chcą jak najbardziej zachować klimat tamtych lat, staraliśmy się zachować również obowiązującą podówczas (i bliską do dziś naszym sercom) pisownię. I w tym miejscu uprzedzamy lojalnie, iż żadne argumenty ani też gromy (nawet tęgie) ze strony szacownych językoznawców nie znajdą u nas zrozumienia, nie mówiąc już o wsparciu.
A strachem nas nie weźmiecie!”

 

Anna Iwanowska

Doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, z zamiłowania naukowiec i pasjonat języka polskiego. Z zawodu redaktor i korektor. W latach 2010-2014 związana z Wydawnictwem Region. Swoją pracę doktorską poświęca "Dowcipowi językowemu w tekstach polskiego kabaretu z lat 2000-2013". Pracuje w Biurze Prasowym Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Mediator prowadzący rozmowy w duchu Porozumienia Bez Przemocy (NVC), metody komunikacji Marshalla Rosenberga. Uwielbia egzotyczne herbaty, kawę (koniecznie z mlekiem!) i zagraniczne seriale.

Komentarze

Komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także Książki

Na górę